To najdłużej męczona przeze mnie książka w całym 2009 roku, jak do tej pory. I nigdy nie powiedziałabym, że będzie to Pratchett. Nie zwalam winy na książkę - wrzesień jest ciężki a czytanie 3 stron dziennie zniechęca. Koniec końców odłożyłam nieodczytaną. Może też wina tego, że temat mi niezbyt przypadł do gustu. "Maskarada, "Piekło pocztowe" "Wiedźmikołaj" i "Potworny Regiment" bardzo mi się podobały więc brałam w ciemno.

W tym tomie Susan dopiero dowiaduje się kim jest jej dziadek, ten natomiast znudzony "życiem" rzuca swój zawód i wstępuje do wojska. Poznajemy również wykrokowy zespół trolla, krasnoluda i pseudo-elfa, którego gitara żyje własnym życiem i wywiera niemały wpływ na słuchaczy.

Pełno tutaj magii, pokręconych postaci (Król Szczurów mój faworyt, ilekroc gdzieś się pojawia mam nieopisaną radosc :) Napewno do niej wrócę bo cały Świat Dysku to czytelnicza uczta. Pratchett ma dar łączeniu gatunku fantasy z humorem i zagadką. Co jest fajne mimo kilkudziesięciu tomów, można zacząc od dowolnego i strasznie się nie pogubic, niemniej jednak moim małym marzeniem jest przeczytanie wszystkiego od przysłowiowej "deski do deski". Tą notką chcę zachęcic do przeczytania wcześniej wymienionych przeze mnie tomów - szczególnie "Maskarada" mnie zauroczyła. Była pierwsza i parodia "Upiora w Operze" jest prześwietna. Polecam!